وظیفه پدر و مادر در تربیت چیست؟چند سال ابتدا زندگی کودک، شخصیت او را شکل میدهد و او در این سالها کنار والدین میباشد. با بزرگتر شدن کودک و رشد شناختی و شخصیتی او، ولی نیاز دیگری هم به نیازهای ابتدایی او اضافه میشود؛ نیاز به تربیت و آموزش از سادهترین رفتارها همچون استفاده از دستشویی گرفته تا حرف زدن و بازی نمودن.
در جامعه مدرن امروزی، عملا بعد از رسیدن کودک به سن مدرسه و ارتباط با دیگر همسالان، کودک بسیاری از آموزشها را از معلمان، مدرسه، همسالان و حتی رسانههایی همچون تلویزیون یاد میگیرد، ولی تا پیش از مدرسه، کودکی که تنها با والدین خود ارتباط دارد هم نیاز به آموزش و تربیت دارد، ولی واقعا وظیفه اصلی تربیت کودک به عهده کیست؟
روانپزشکان چه میگویند؟
تربیت و پرورش کودک، شاید مهمترین و سختترین وظیفهای باشد که کسی در زندگی به عهده خواهد داشت. نظریات روانشناسان مشهوری همچون فروید و بندورا که بر تاثیر آموزشهای دوران کودکی در شکلگیری شخصیت بزرگسالی کودک تاکید دارند، اهمیت نقش والدین را نشان میدهد. بندورا معتقد میباشد رفتار و شخصیت آدمی اکتسابی میباشد یعنی بر اثر یادگیری شکل میگیرد.
فروید پا را از این هم فراتر میگذارد و میگوید تنها تجارب چند سال ابتدا زندگی کودک شخصیت او را شکل میدهد و کودک در سالهای ابتدا تنها در کنار پدر و مادر میباشد.والدین اولین الگوهای رفتاری هستند که کودک با آنان مواجه میباشد و در بین بقیه کسانی که در کنار کودک قرار دارند، والدین تاثیرگذارترین هستند. از همان سالهای ابتدایی زندگی، کودک مفاهیمی همچون مهربانی، احترام، یار داشتن، دروغ، خشم و بقیه خصوصیات شخصیتی را از والدین خود الگو میگیرد.
او بسیاری از اینها را به طور ناخودآگاه و حتی بدون سعی والدین از رفتارهای آنان کسب میکند به همین دلیل والدین میبایست به طور کامل نسبت به رفتارهای خود در قبال کودک هشیار باشند.
وظیفه پدر و مادر در تربیت چیست؟
والدین میبایست مشورت کنند
روانشناسان توصیه میکنند بهتر میباشد والدین حتی پیش از بچهدار شدن با هم در مورد رفتارها و انتظاراتشان در قبال کودک حرف بزنند و از نوع والدگری یکدیگر اطلاع داشته باشند.
متخصصان میگویند والدین میبایست به 1 نقطه مشترک در تربیت کودک برسند و اینکار با حرف زدن و هم چنین مشاهده نمونههای دیگر، بحثکردن در مورد مسائل مختلف تربیت کودک و مشکلاتی که امکان دارد در مسیر آموزش کودک اتفاق بیفتد، شکل میگیرد، ولی مهمترین نکتهای که والدین میبایست در مورد آن به توافق برسند، انضباطی میباشد که کودک در چارچوب آن قرار خواهد گرفت.
رفتارهای کودک میبایست حد و مرز مشخصی داشته باشد، میبایست کسی باشد که به کودک صحیح یا نادرست بودن هر رفتاری را آموزش دهد و در صورتی که والدین در این مورد با یکدیگر توافق نداشته باشند، کودک دچار سردرگمی خواهد شد. شکل دادن یک چارچوب رفتاری برای کودک به او یاری میکند که یاد گیرد بعدها در اجتماع چگونه رفتار بکند.
مربی اصلی کودک کیست؟
به طور سنتی، مادرها وظیفه آموزش کودک را بر عهده دارند، ولی گاهی پدرها هم یار دارند در این امر دخالت داشته باشند. به غیر از آموزشهای شخصیتی که در بالا گفته شد، بعضی رفتارها و کارهای کوچکتر و به ظاهر کماهمیتتری هم وجود دارند که کودک میبایست به تدریج آنان را از کسی یاد گیرد. وقت استراحت و خواب، نوع غذا خوردن، بازی نمودن، حرف زدن و چیزهایی از این قبیل، مسائل روزمرهای هستند که کودک در سالهای ابتدا زندگی میبایست یاد گیرد.
محققان در 1 تحقیق با بررسی خانواده که کودکانی در سنین پیش از مدرسه داشتند به نتایج جالبی دست یافتند. آنان مشاهده کردند در خانههایی که پدر با کودک بیش بازی میکند و ارتباطش با کودک در زمینه بازیهای فکری، ورزش نمودن، دویدن و محبت نمودن میباشد، والدین با هم همکاری مناسبتری در تربیت کودک دارند و مادر راحتتر میتواند به کودک آموزشهای ضروری را بدهد. در این خانوادهها اغلب اختلاف کمتری هم در زمینه تربیت کودک وجود دارد.
در نقطه مقابل، در خانههایی که پدر تلاش دارد در آموزش کارهایی همچون مراقبتهای روزمره مثل حمام کردن و استفاده از دستشویی، مسواک کردن، آمادهکردن غذا و چیزهایی از این قبیل دخالت بکند، بعد از یکسال از اولین مشاهده محققان، اختلافهای بیشتری بین والدین در زمینه تربیت کودک به وجود آمده میباشد. در این خانوادهها والدین بیش از هم در زمینه تربیت کودک ایراد میگیرند و نحوه آموزشهای یکدیگر را ذیل پرسش میبرند.
مخالفتهای والدین در موضوعات مختلف رفتاری در این خانوادهها آشکارتر و حتی گاه به صورت جر و بحثهایی در حضور کودک هم مشاهده شد؛ موضوعی که به نظر کارشناسان به طور کامل بر تربیت کودک تاثیر منفی خواهد گذاشت.
واقعیت های تربیت والدین
بسیاری از والدین میگویند که میخواهند تربیت کودک را به طور مشترک و با همراهی یکدیگر انجام بدهند، ولی در عمل این اتفاق کمتر رخ میدهد. از پیشنهاد کارشناسان، بهتر میباشد یکی از والدین کودک نقش یک مربی را داشته باشد و والد دیگر صرفا نقش همراهی و یاری نمودن را. آنان معتقدند بهتر میباشد مادر به علت ارتباط بیش با کودک این نقش اصلی را برعهده گیرد و پدر نظراتش را در مورد تربیت کودک تنها با مادر در میان بگذارد و خود تلاش نکند به روش خود به کودک آموزش دهد.
نتایج این تحقیق به طور کامل نقش بحث و گفتوگوی والدین پیش از بچهدار شدن یا در سالهای ابتدا زندگی کودک در مورد چگونگی تربیت او را نشان میدهد. مشاورههای پیش از بارداری و آموزش والدگری پیش از بچهدار شدن یا حتی حین آن میتواند به والدین در مورد روش متناسب تربیت کودک به طور کامل یاری بکند و به آنان اجازه دهد تا از تعارضات احتمالی جلوگیری کنند.
نکته زیاد مهم در مورد این مشکلات این میباشد که تفاهم نداشتن در روش تربیت کودک حتی امکان دارد به تفاهمنداشتن در زندگی مشترک والدین هم منجر شود؛ مسالهای که میتواند تاثیر مخرب بیشتری در تربیت کودک داشته باشد. بسیاری از کودکان در سالهای پیش از مدرسه و در سنین ? تا ? سالگی، به طور کامل مشکلات بین والدین را میفهمند و در صورتی که احساس کنند خودشان یا موضوعی مربوط به آنان سبب به وجود آمدن مشکل بین والدینشان شده امکان دارد احساس سرخوردگی یا گناه کنند.
آموزش همهجانبه میباشد
والدین میبایست به یاد داشته باشند مهمترین راه تربیت کودک، 9 فقط آموزش کلامی میباشد بلکه آنان میبایست با فرزندشان زندگی کرده و در کنار او زمان بگذرانند.زمان گذاشتن برای کودک، بوسیله والدینی که در بیرون از خانه شاغل هستند کار سختی است؛ اینجاست که زمانهای مشترک همچون وقت صرف غذا و روزهای تعطیل اهمیت پیدا میکند. در این زمانها تنها با کودکتان حرف نزنید، با یکدیگر هم ارتباط داشته باشید و اجازه بدهید تا کودک قوانین زندگی را با مشاهده شما یاد گیرد. همیشه حواستان باشد که کودکتان شاهد رفتارهای شما خواهد بود و حتی به طور ناخودآگاه از آن الگو خواهد گرفت.
وظیفه پدر و مادر در تربیت چیست؟
حوزههای مختلف رفتاری را از هم جدا نمایید
شاپی سالیوان، یکی از روانشناسان مجری این تحقیق میگوید: «هنگامی که پدر و مادر هردو به یک اندازه میخواهند نقش مراقبتی و نظارتی داشته باشند و در مقابل هم قرار بگیرند، این کودک میباشد که بین پدر و مادر له میشود.» او نظر میکند والدینی که این احساس را دارند بهتر میباشد مسوولیتها را با هم تقسیم کنند.
حوزههای مختلف رفتاری را از هم جدا کرده و هر کدام در حوزه خود به آموزش کودک بپردازد و در عین حالا با هم همیشه در هماهنگی باشند که در این حوزهها آموزشهای متفاوتی به کودک ندهند. مادرها میتوانند بهداشت فردی را به کودک یاد دهند و پدر نحوه رفتار با کودکان دیگر را به فرزندش آموزش بدهد؛ غذا خوردن و تغذیه کودک با مادر باشد و پدر، بازی نمودن را به کودک یاد بدهد
ولی از آن جا که بیش رفتارهای ما به عنوان پدر و مادر به طور ناخودآگاه به الگوی ذهنی خودمان از والدینمان برمیگردد و با توجه به نقش تاریخی مادران در تربیت کودک، ناخودآگاه این مادران هستند که قدرت اصلی در پرورش کودک محسوب میشوند و پدرها بهتر میباشد تنها با مادران همفکری و همراهی کن
سرویس خواب کودک و نوجوان آپادانا
برای راحتی نوزاد ، کودک و نوجوان خود ، همچنین احساس آرامش و تمرکز برای آنها بایستی به کیفیت خواب و دکوراسیون اتاق آنها نیز اهمیت دهید سایت آپادانا کودک (معرفی و خرید سرویس خواب نوزاد ، سرویس خواب کودک ، سرویس خواب نوجوان دخترانه و پسرانه – سرویس سیسمونی – تخت خواب نوزاد) شما را در این امر یاری میکند.
مطالب مرتبط:
